سیاست خارجی ایران

سياست خارجي در مقام مهمترين نمود رفتار بين المللي دولت ها در دوران حاكميت وستفاليائي، همواره عرصه تعامل ميان نظريه و عمل بوده است. چرا كه مدرنيته با ايجاد نوعي دوگانگي بنيادي ميان فاعل شناسايي (سوبژه) و موضوع شناسي (ابژه)، زمينه را براي چيرگي انديشه بشري (سوبژه) بر طبيعت (ابژه) و جدايي نظر از عمل فراهم آورده است. در اين راستا ارزش هاي پژوهشگر سياست خارجي در انتخاب نظريه مورد علاقه و سپس تلاش در تعميم آن به تبيين دوره هاي سياست خارجي موثر واقع مي گردد،