مقاله نقش چرخش روش شناختی از اثبات گرایی به پسا اثبات گرایی در تبدیل مفهوم ایدئولوژی به گفتمان
ﭼﮑﯿﺪه
دﻏﺪﻏﻪ اﺻﻠﯽ اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﭼﺮﺧﺶ روش ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ از اﺛﺒـﺎت ﮔﺮاﯾـﯽ ﺑـﻪ ﭘﺴـﺎاﺛﺒﺎت ﮔﺮاﯾﯽ در ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﻔﻬﻮم اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژي ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻤﺎن ﭼﯿﺴﺖ. در واﻗﻊ روش ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺑﺎ ﮐﻨـﺎر زدن ﻇـﻮاﻫﺮ ﻣـﻮرد ﻧﻈﺮ درﺑﺎره اﯾﻦ دو ﻣﻔﻬﻮم اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژي و ﮔﻔﺘﻤﺎن ﺗﻼش ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﻐﯿﺮات ﺑﻨﯿﺎدﯾﻦ ﺳﺎزوﮐﺎرﻫﺎي دروﻧﯽ و روش ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺷﻮد ﺗﺎ اﯾﻦ ﺗﺤﻮل ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﺑﻪ درﺳﺘﯽ درك ﺷﻮد. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎري از ﺗﺤﻠﯿـﻞ ﮔﺮان ﺳﯿﺎﺳﯽ اﯾﻦ ﺗﺤﻮﻻت ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ را ﺑﻪ ﺗﺤﻮﻻت ﻋﯿﻨﯽ و ﺑﯿﺮوﻧﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﻣـﯽ دﻫﻨـﺪ و ﻋﻤﻠﮑـﺮد ﻧـﺎﻣﻄﻠﻮب دوﻟﺖ ﻫﺎي اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژﯾﮏ در ﻗﺮن ﺑﯿﺴﺘﻢ را ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ دﻟﯿﻞ اﯾﻦ ﺗﺤﻮل ﭘﺎراداﯾﻤﯽ ﻋﻨﻮان ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ، اﻣﺎ ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮ ﻣﯽ رﺳﺪ ﺑﻪ ﺟﺎي ﭘﺮداﺧﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﯿﻮه ﻫﺎ و ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻋﻤﻠﮑﺮدﻫﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑـﻪ رﯾﺸـﻪ ﻫﺎ و ﻣﺒـﺎﻧﯽ روش ﺷـﻨﺎﺧﺘﯽ ﺗﻮﺟـﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﺻﻮرت ﭘﺬﯾﺮد. اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژي ﻣﺤﺼﻮل دوران ﺣﺎﮐﻤﯿـﺖ روش اﺛﺒـﺎت ﮔﺮاﯾـﯽ اﺳـﺖ. ﻗـﻮاﻧﯿﻦ ﺟﺰﻣﯿـﺖ اﻧﺪﯾﺶ و دﮔﻢ، ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ، ﻏﯿﺮاﻧﺴﺎﻧﯽ، ﻫﻤﻪ زﻣﺎﻧﯽ و ﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﻧﯽ ﮐﻪ از وﯾﮋﮔﯽ ﻫﺎي اﺻـﻠﯽ دوﻟـﺖ ﻫـﺎي اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژﯾﮏ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ در واﻗﻊ و ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻣﺘﺎﺛﺮ از روش اﺛﺒﺎت ﮔﺮاﯾﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﺷـﺪ. درﺣـﺎﻟﯽ ﮐـﻪ ﻣﻔﻬﻮم ﮔﻔﺘﻤﺎن ﻣﺤﺼﻮل دوران ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ روش ﭘﺴﺎاﺛﺒﺎت ﮔﺮاﯾﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻮﯾﺖ ﻫﺎي ﺳـﯿﺎل، ﮐـﺪر و ﻏﯿـﺮ ﺷﻔﺎف و ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﻣﻨﻌﻄﻒ، ﻣﺤﻠﯽ، اﯾﻦ زﻣﺎﻧﯽ و اﯾﻦ ﻣﮑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان وﯾﮋﮔﯽ ﻫﺎي ﮔﻔﺘﻤـﺎن ﺑـﻪ ﺻـﻮرت ﮐـﺎﻣﻼ ﻣﻌﻨﺎداري ﻣﺘﺎﺛﺮ از روش ﻫﺎي ﺗﻔﺴﯿﺮي ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ.
جهت مطالعه متن کامل مقاله به ادامه مطلب مراجعه فرمایید.
توجه: شایان ذکر است که درج مطالب با نام سایرین لزوماً به معنای تایید دیدگاه آنها توسط مدیریت وبلاگ نخواهد بود.