الگوی روسیه از نظم در نظام بین الملل پساجنگ سرد: نظم موازنه محور (مقاله دکتر رضایی)

موضوع نظریه روابط بین الملل حل کردن روابط بین الملل یا سامان دادن به آن در پرتو مسأله نظم است. به همین جهت می توان علم روابط بین الملل را به عنوان علم مطالعه نظم سیستمی تعریف کرد. در بحث از نظم بایستی میان تقاضا برای نظم و عرضه نظم تمایز قائل شویم چرا که بسیاری از بازیگران بین المللی بیش از آن که در ایجاد سازوکارهای نظم بین المللی دخیل باشند به عنوان متقاضی نظم بین المللی عمل می کنند.

جهت مطالعه متن کامل مقاله اینجا را کلیک کنید.

درآمدی بر نظریه پردازی های اثباتگرایانه و پسااثباتگرایانه در روابط بین الملل (مقاله دکتر رضائی)

نظریه ها ضمن آنکه از مهمترین دستاوردهای رشته های علمی به شمار می روند‌‌ بنیان هر رشته از علم را تشکیل می دهند. روابط بین الملل نیز به عنوان یک دانش بین رشته ای با مطالعه کنش و واکنش های بازیگران رسمی و غیر رسمی حکومتی و غیر حکومتی در عرصه روابط بین الملل از این امر مستثنی نیست. نظریه های مختلف روابط بین الملل دنیای متفاوتی را برای ما ترسیم می کنند.

جهت دریافت متن کامل مقاله اینجا را کلیک  کنید.

مفهوم قدرت و عملکرد سیاست خارجی: مقایسه چین و ایران (مقاله دکتر سریع القلم)

در نظام بین‌الملل فعلی، سیاست خارجی تابعی از نظام داخلی کشورها شده است و نمی‌تواند به عنوان یک متغیر مستقل تلقی شود. به نظر می‌رسد طی سه دهه گذشته، سیاست خارجی نه تنها در میان کشورهای صنعتی بلکه در میان کشورهای در حال توسعۀ نوظهور به عنوان اهرمی برای افزایش ثروت ملی تبدیل شده است. قدرت کشورها دیگر نه در وسعت سرزمین بلکه در افزایش قدرت ملی از طریق ارتقاء تولید ناخالص داخلی و قدرت صادرات محاسبه می‌شود.

جهت دریافت متن کامل مقاله اینجا را کلیک کنید.

حوزه ناامنی: مبانی فرهنگی مدیریت استراتژیک و امنیت داخلی در ایران

در این نوشتار نویسنده ضمن شناسایی گفتمان مدرن از امنیت، برآنست تا از طریق تحلیل مبانی و مؤلفه‏ های عمده دخیل در شکل‏ گیری مدیریت راهبردی کشور، به طرح تئوری‏ای ویژه جمهوری اسلامی ایران برای پیش‏بینی حوزه های ناامنی اجتماعی همت گمارد. برای این منظور ضمن تعریف سه مؤلفه منافع ملی، مصالح شرعی و علایق شخصی، به صور تعامل آنها پرداخته و در نهایت مبانی هریک از صور موردنظر را در فرهنگ سیاسی مردم و نخبگان ایرانی نشان داده است. تحلیل نظری مؤلف او را به آن‏جا رهنمون شده که از وجود تضاد در بین عناصر اصلی مدیریت راهبردی کشور، واگرایی مؤلفه‏های فوق و تلاش جهت تطبیق تحمیلی اصول دینی بر واقعیات خارجی - و یا بالعکس - به منزله مهمترین شاخصه ‏های ناامنی‏زا در ایران یاد کند.

ادامه نوشته